Neurogenny pęcherz u dzieci

Zapobieganie

Choroba jest związana z procesem alokacji i gromadzenia moczu. To zaburzenie rozpoznawane jest u co dziesiątego dziecka. W niektórych przypadkach problem z czasem odchodzi, ale czasami moczenie u dzieci prowadzi do rozwoju poważniejszych i groźnych chorób układu moczowego.

Co to jest mdłości u dzieci

Choroba powoduje dysfunkcje procesów akumulacji i usuwania płynu z pęcherza. Jest to spowodowane naruszeniem mechanizmów centralnego układu nerwowego. Neurogenny pęcherz może przejawiać się na różne sposoby: w formie zwiększa się lub odwrotnie, niekontrolowanego oddawania moczu rzadkich, nietrzymania moczu / zatrzymywania moczu, parcia na mocz pilną, zakażenia dróg moczowych. Diureza jest diagnozowana przez lekarza na podstawie badań rentgenowskich, ultrasonograficznych, endoskopowych, urodynamicznych, laboratoryjnych, radioizotopowych.

Atonia pęcherza

Niekontrolowane wydzielanie moczu następuje z powodu uszkodzenia zakończeń nerwowych, które przechodzą przez rdzeń kręgowy do pęcherza. Jeśli dzieci opracowane atonii (giporeflektorny moczenie), czują się bardzo niewygodne z maksymalnym ciała napełniania, ponieważ nie ma możliwości, aby szybko zniszczyć go: strumień moczu nie jest zwolniony, i krople. Przyczyny atonii mogą być różne:

  • urazy sacrum;
  • dysfunkcja korzeni kręgosłupa;
  • efekt znieczulenia;
  • interwencja chirurgiczna;
  • stosowanie leków psychotropowych;
  • przedłużone zakażenie dróg moczowych;
  • niedożywienie;
  • brak tonus tkanki mięśniowej;
  • patologia gruczołów dokrewnych;
  • rozpoczęty etap kiły,

Aby znormalizować odruch oddawania moczu, narząd moczu powinien często być opróżniany. Czasami lekarze wyznaczają cewnik chorym dzieciom, co pomaga szybko usunąć płyn z organizmu do specjalnego zbiornika. Przywrócenie i wzmocnienie odruchu jest możliwe tylko przy odpowiednim oddawaniu moczu. W żadnym przypadku nie wolno pozwolić na rozciągnięcie narządu moczowego, ściskanie go, niszczenie tylnych korzeni, nasilenie procesu chorobowego.

Nadpobudliwość pęcherza

Moczenie i częste oddawanie moczu wynikają z niekontrolowanego skurczu mięśni ciała i cewki moczowej. Nadpobudliwy pęcherz zmusza dzieci do częstego oddawania moczu, niezależnie od ilości zużytego płynu. W niektórych przypadkach niemowlęta, które są już przyzwyczajone do doniczki, nie mają czasu na jej użycie, ponieważ nie mogą kontrolować początku opróżniania. Nadpobudliwość może być spowodowana:

  • infekcja kanałów moczowych;
  • sytuacje stresowe, w szczególności związane z procesem opróżniania dróg moczowych (wysiłkowe nietrzymanie moczu);
  • choroby neurologiczne;
  • ostre / przewlekłe zaparcia;
  • niemożność oddania moczu przez długi czas;
  • mała objętość ciała;
  • transformacja strukturalna narządów oddawania moczu;
  • spożycie produktów zawierających kofeinę (czekolada, herbata, kawa, napoje słodkie).

Objawy

W przypadku stwierdzenia jednego lub więcej objawów neurogennego pęcherza należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Aby chronić rodziców, należy:

  • częste oddawanie moczu przez dziecko w małych porcjach;
  • przydział niewielkiej ilości moczu u dziewcząt ze zmianą pozycji ciała:
  • silny stres dziecka podczas oddawania moczu;
  • słaby nacisk na mocz;
  • ból podczas oddawania moczu;
  • przedłużająca się nieobecność chęci odwiedzenia toalety.

U niektórych dzieci, głównie chłopców, patologii towarzyszy wiotkie oddawanie moczu: odwiedzają toaletę nie więcej niż 3 razy dziennie, podczas gdy narząd jest całkowicie wypełniony moczem. Nawet po przejściu do toalety te dzieci odczuwają pełnię pęcherza. Ta patologia nie jest nieszkodliwa, ponieważ prowadzi do zaparć i infekcji układu moczowego. Stagnacja moczu jest doskonałym medium do rozprzestrzeniania się patogennych bakterii, które prowadzą do zakażenia dróg moczowych, dlatego ważne jest, aby rozpocząć terapię na czas.

Przyczyny neurogennego pęcherza

Zaburzenia neurologiczne są główną przyczyną rozwoju mdłości u dzieci. Dysfunkcja układu nerwowego prowadzi do niepowodzenia koordynacji zwieracza i aktywności wypieracza w gromadzeniu i usuwaniu moczu. Neurogenny pęcherz czasami występuje, gdy centralny układ nerwowy o charakterze organicznym, u dzieci z wrodzonym, chorób zwyrodnieniowych mózgu i rdzenia kręgowego, urazy rdzenia kręgowego. Problemy te prowadzą do całkowitej / częściowej utraty kontroli narządów układu moczowego.

Neurogenne zaburzenia może wynikać z niestabilności lub nietrzymanie odruchowe osłabienia uformowaną, ze względu na opóźnienie w rozwoju lub niepełnego wykonania niektórych częściach dysfunkcji mózgu autonomicznego układu nerwowego, itp.. Duże znaczenie ma poziom, charakter i zakres uszkodzeń OUN.

Moczenie nocne u dzieci

Często występuje u chłopców niż u dziewcząt i charakteryzuje się mimowolnym oddawaniem moczu u śpiącego dziecka. Zasadą jest, że problem ten można rozwiązać bez użycia narkotyków lub operacji przed nadejściem okresu dorastania. Główne powody:

  • niezgodność w rodzinie, negatywna sytuacja psychiczna w domu;
  • zbyt surowa edukacja dziecka;
  • naruszenie reżimu dnia dziecka;
  • naruszenie wolności.

Aby zaradzić tej sytuacji, dr Komarowski poradził rodzicom, aby ponownie rozważyli swoje metody edukacyjne i stworzyli sprzyjającą i spokojną atmosferę w domu. Jednak mimowolne może również rozwinąć się z powodu choroby pęcherza, po operacji lub poważnych obrażeń. Jeśli dziecko ma regularne moczenie w łóżku, a oddawanie moczu jest związane z bólem, należy natychmiast pokazać je lekarzowi (neurochirurgowi, urologowi lub nefrologowi).

Jak leczyć enurezę u dzieci

Jak łatwe lub trudne będzie wyleczenie neurogennego pęcherza u dzieci zależy od przyczyny patologii. Jeśli moczenie było spowodowane infekcją dróg moczowych lub kłębuszkowego zapalenia nerek, leczenie musi koniecznie obejmować stosowanie tabletek przeciwzapalnych i antybiotyków. Jeśli patologia jest wynikiem dysfunkcji układu hormonalnego lub nerwowego, lekarz przepisuje odpowiednią fizjoterapię, korektę psychologiczną i leczenie.

Leki

Po ustaleniu przyczyny zaburzeń neurogennych lekarz przepisuje odpowiednie leki. Leczenie mimowolnego moczenia u dzieci można przeprowadzić za pomocą:

  • holinomimetikov (Distigmin, Galantamin, Acekledin, itp.);
  • antycholinergika (ubretid, atropina, propyweryna);
  • nootropics (Pantogam, Pikamilon);
  • inhibitory syntezy prostaglandyn (flurbiprofen);
  • aminokwasy (kwas glutaminowy, glicyna);
  • tricykliczne leki przeciwdepresyjne (Melipramina);
  • Fito-narkotyki (waleriana, nalewka z matki macicy);
  • antagoniści wapnia (nifedypina);
  • witaminy B, E, A itd.;
  • Desmopressin;
  • adaptogeny (wyciąg z winorośli magnolii, eleutherococcus);
  • korektory odporności (Levamizol).

Z reguły przebieg leczenia zaburzeń neurogennych za pomocą wyżej wymienionych leków przeprowadza się przez 1-1,5 miesiąca. Przerwa między ponownym leczeniem wynosi co najmniej 30 dni. Jeśli pacjentowi przypisano kilka rodzajów tabletek, nie zaleca się ich przyjmowania w tym samym czasie - lepiej jest wykonywać leczenie konsekwentnie, zgodnie z planem, który poda lekarz.

Neurogenna dysfunkcja pęcherza

Neurogenne zaburzenia pęcherza - wspólne określenie dla zaburzenia oddawania moczu u dzieci i osób dorosłych, są utworzone w braku regulacji procesu układu nerwowego i (lub) w mięśniach gładkich pęcherza. Patologia znacząco obniża jakość ludzkiego życia, często uniemożliwia psychologiczną i fizyczną adaptację w zespole. Jest niezwykle ważne, aby miał przy sobie toaletę, jest zmuszony do zakupu poduszek urologicznych i ograniczyć się do korzystania z płynu. Z pierwszymi objawami niemożności kontrolowania pęcherza, należy skonsultować się z lekarzem w celu diagnozy i leczenia tej choroby.

Powstanie i rozwój HDMP

W strukturalnych elementach nerkowych, miseczkach i miednicy mocz jest filtrowany z nagromadzonych produktów o istotnej aktywności: soli, patogennych mikroorganizmów, związków powstałych po rozpadzie białek. Na moczowód moczu, nasycony rozpuszczonymi substancjami, wchodzi do pęcherza, z którego powinien być wypuszczony na zewnątrz. Jednak zakłócenie regulacji procesu oddawania moczu nie pozwala na uwolnienie moczu do woli, nawet jeśli wyczuje, że jego pęcherz jest pełny.

Pęcherz moczowy pełni w ludzkim ciele funkcję gromadzenia moczu i jego uwalniania w objętości większej niż 600-650 ml. Osoba jest zdolna do oddawania moczu, nawet jeśli objętość płynu biologicznego nie przekracza 250 ml.

Bubble to wydrążony narząd składający się z trzech warstw:

  • Wewnętrzna błona zawiera różne nabłonkowe komórki śluzówki bezpośrednio w kontakcie z moczem.
  • Warstwa środkowa zawiera włókna mięśni gładkich. Ich główna gromada znajduje się na dnie pęcherza, w pobliżu otworu cewki moczowej - zwieracza. Jest to wypieracz, czyli mięśniowa błona pęcherza, odpowiedzialna za przydział moczu z ludzkiego ciała.
  • Chroń i uformuj pęcherz włóknisty tkanki włóknistej.

Przed procesem oddawania moczu w przywspółczulnych węzłach nerwowych pęcherza występuje impuls, który wchodzi do mózgu, ulega transformacji i powraca. Istnieje potrzeba oddania moczu, zmniejszenia wypieracza i uwolnienia pęcherza.

Kiedy pojawia się neurogenna dysfunkcja pęcherza o jakiejkolwiek etiologii, impuls kierowany do mózgu nie jest przetwarzany i nie wraca. Pęcherz jest pełny, ale nie ma potrzeby - spontaniczne opróżnianie występuje. W większości przypadków dana osoba nie ma czasu, aby dotrzeć do toalety.

Główna klasyfikacja NDMP

Pojęcie neurogennej dysfunkcji pęcherza obejmuje tak ogromną treść przyczyn pojawienia się choroby, że istnieje wiele klasyfikacji zaburzeń regulacji oddawania moczu.

Najwygodniejsze w diagnostyce i wyborze leczenia są:

  • Pęcherz reflex. Chęć oddania moczu pojawia się, gdy jest 300 ml moczu. Osoba odczuwa potrzebę, ale proces musi nastąpić natychmiast lub pęcherz zostanie opróżniony mimowolnie.
  • Hiperrefleksyjny pęcherz. Charakteryzuje się całkowitą utratą czułości i kontrolą procesu.
  • Pęcherzyk hipo-refleksu. Nawet przy akumulacji dużej ilości moczu nie ma procesu oddawania moczu. Ciśnienie wewnątrz wydrążonego narządu jest całkowicie nieobecne, a wypieracz jest zrelaksowany. W takim stanie pacjent powinien znajdować się pod nadzorem personelu medycznego, który pomaga mu uwolnić pęcherz.
  • Pęcherz tętniczy. Występują deformacje ścian pęcherza, tracą zdolność do rozciągania i przewodzenia impulsów. Ciało stale gromadzi dużą ilość moczu, wywołując pojawienie się infekcji bakteryjnych.
  • Pomarszczony blister. Wymaga, aby pacjent przebywał w szpitalu, ponieważ oddawanie moczu jest możliwe dopiero po zainstalowaniu cewnika. W pęcherzu moczowym praktycznie nie ma moczu, co prowadzi do utraty elastyczności wszystkich warstw narządu przy stopniowym zmniejszaniu się ścianek.

Klasyfikacja ta jest dogodna dla zestawu ocen kilku procesów jednocześnie - stanu wypieracza i zdolności przystosowania się do niego pęcherza.

Przyczyny PDMD

Ponad 10% dzieci w wieku poniżej dwunastu lat ma neurogenną dysfunkcję pęcherza. W przypadku braku leczenia lub jego braku z wielu powodów fizjologicznych, naruszeń oddawania moczu występują u dorosłych. Oto główne przyczyny braku regulacji neurogennej:

  • Choroby z towarzyszącym ciężkim uszkodzeniem mózgu: parkinsonizm, choroba Alzheimera, stwardnienie rozsiane.
  • Zapalne patologie błon pęcherza, prowadzące do zakłócenia jego funkcjonowania.
  • Procesy zapalne w krążkach międzykręgowych z niszczeniem tkanki kostnej: osteochondroza, spondylarthrosis, przepuklina.
  • Degeneratywne patologie ośrodkowego układu nerwowego, łagodne i złośliwe nowotwory: zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, neuropatia, zapalenie mózgu i rdzenia.
  • Łamanie czynnościowej czynności pęcherza po zabiegu chirurgicznym.
  • Ciężkie obrażenia, które doprowadziły do ​​uszkodzenia mózgu lub rdzenia kręgowego.
  • Urazy pęcherza, wynikające z ściskania lub naruszania integralności ścian.
  • Niezwykle rzadko zdiagnozowana jest niezdolność lub naruszenie oddawania moczu na tle głębokiego zaburzenia emocjonalnego.

Neurogenna dysfunkcja pęcherza u dzieci może wynikać z wrodzonej choroby lub patologii, która występuje podczas porodu.

Funkcje HDM u dzieci

Naruszenie regulacji nerwowej popędu oddawania moczu u dzieci rozwija się natychmiast po urodzeniu lub na etapie powstawania płodu. Rodzice nie mogą zauważyć obecności patologii ze względu na wiek dziecka, ponieważ zdolność kontrolowania pęcherza wydaje się 2-3 lata. Powinieneś pójść do lekarza, jeśli po 4 latach dziecko ma jedno z następujących zaburzeń oddawania moczu:

  • Nietrzymanie moczu.
  • Niemożność opróżnienia bańki.
  • Rzadkie oddawanie moczu.
  • Pilne potrzeby.
  • Opóźnione oddawanie moczu.

Niezdolność wypieracza lub zwieracza do kontrolowania terminowej ewakuacji pęcherza rozwija się w wyniku zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego. U dzieci zaburzenie regulacji wynikające z uszkodzenia rdzenia kręgowego jest rzadziej diagnozowane. Z reguły te dzieci chorują na dziecięce porażenie mózgowe. Przy odpowiednim leczeniu są w stanie uzyskać kontrolę nad oddawaniem moczu w tym samym wieku co ich zdrowi rówieśnicy.

Neurogenna dysfunkcja pęcherza u dzieci może rozwinąć się na tle takich chorób:

  • Wrodzone patologie ośrodkowego układu nerwowego.
  • Nowotwory złośliwe różnych części kręgosłupa.
  • Przepuklina międzykręgowa.
  • Zwyrodnieniowe patologie kręgosłupa, w których niemożliwe jest przeprowadzenie impulsów z pęcherza do ośrodków regulacji.
  • Uraz porodowy.

Zaburzenia neurogenne z oddawaniem moczu częściej występują u dziewcząt niż u chłopców. Receptory wypieracza mają zwiększoną wrażliwość na żeńskie hormony płciowe, zwłaszcza na estrogeny. Dlatego dla dziewcząt nietrzymanie moczu i wyciek są bardziej charakterystyczne.

Z reguły specjaliści rozróżniają dwa typy dysfunkcji pęcherza:

  • Hiperaktywna forma. Rozwija się, gdy niemożliwe jest kontrolowanie części centralnego układu nerwowego tylnego mostu mózgu. Pęcherz nie jest w stanie utrzymać płynu, ponieważ wypieracz staje się bardzo aktywny. Z jamy pęcherzyka jest stały wyciek moczu. Dysfunkcja wydrążonego narządu prowadzi do jego marszczenia i stwardnienia.
  • Formularz hipoaktywny. Rozwija się, gdy centra regulacji są uszkodzone w części sakralnej kręgosłupa. Gładkie mięśnie środkowej warstwy pęcherza tracą zdolność kurczenia się w całości lub w części. Bańka przelewa się z moczem, ale dziecko nie odczuwa potrzeby. Oddawanie moczu następuje mimowolnie. Zwieracz wkrótce może całkowicie stracić swoją aktywność funkcjonalną.

Przy przepisywaniu leczenia urolog dziecięcy bierze pod uwagę stopień uszkodzenia OUN, charakterystyczne cechy rozwoju dysfunkcji neurogennych i czynności funkcjonalnej pęcherza moczowego.

Obraz kliniczny dysfunkcji neurogennych

Obraz kliniczny PDMD różni się w zależności od rodzaju i formy zaburzenia regulacji. Rozpoznanie zaburzeń u dzieci jest trudne ze względu na niemożność opisania odczuć przed i po procesie oddawania moczu. Nasilenie objawów zależy od stopnia uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego lub kręgosłupa krzyżowego.

W przypadku nadpobudliwej postaci patologii charakterystyczne są następujące objawy:

  • Pragnienia występują bardzo często, ale objętość uwolnionego moczu nie przekracza 50-100 ml.
  • Pojawienie się bólu w jamie brzusznej i (lub) w okolicy lędźwiowej. Występuje, gdy mocz jest oddawany moczowcom z powodu zwiększonej aktywności pęcherza.
  • Dzieci odczuwają potrzebę, ale w pęcherzu nie ma moczu. U dorosłych taki objaw obserwuje się rzadziej.
  • Prawdopodobieństwo nocnego oddawania moczu jest znacznie większe niż oddawanie moczu w ciągu dnia. We śnie kontrolowanie pęcherza jest znacznie zmniejszone.
  • Chęć oddania moczu następuje kilka minut po opróżnieniu pęcherza.
  • Wszystkie pragnienia są impulsywne i silne, często połączone z bolesnymi odczuciami.

Dzieci i dorośli mogą odczuwać pocenie się, a następnie dreszcze. Do rzadkich objawów należy nadciśnienie tętnicze i niektóre rodzaje arytmii.

W przypadku dysfunkcji hipoaktywnych najczęstszymi objawami są:

  • Mimowolne uwolnienie moczu i wyciek po opróżnieniu pęcherza.
  • Brak chęci oddania moczu z pełnym pęcherzem.
  • Aby całkowicie opróżnić bańkę, osoba musi bardzo mocno naciskać.
  • Mocz wydalany jest cienkim strumieniem lub kroplą.
  • Wydaje się, że człowiek zawsze ma dużo moczu w pęcherzu. Często takie obawy są uzasadnione. Podczas badań w celu określenia ilości resztkowego moczu u tych pacjentów objętość jego objętości osiągnęła 450-500 ml.

Nadpobudliwą postacią pęcherza prawie zawsze towarzyszą infekcje bakteryjne. Wynika to z ciągłej obecności i stagnacji moczu. Ciepłe, kwaśne środowisko powoduje aktywne namnażanie patogennych bakterii. Kilka miesięcy później do głównej choroby dołączają: krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych.

Diagnostyka PDMD

Rozpoznanie rozpoczyna się od badania pacjenta w celu określenia ogólnego stanu zdrowia. Dysfunkcje neurogenne można założyć już na etapie zbierania wywiadu. Dzieci i dorośli z niedawnymi urazami głowy i kręgosłupa często cierpią na zaburzenia mikcji. Jeśli nie ma widocznych zmian patologicznych, lekarz zaleca, aby rodzice dziecka lub dorosły pacjent prowadzili zapisy. Przez kilka dni należy szczegółowo rejestrować takie wskaźniki oddawania moczu:

  • Czas opróżniania i czas jego trwania.
  • Ilość oddzielonego moczu. Rodzice do pomiaru używają pieluch, krewnych obłożnie chorych - pieluch dla dorosłych.
  • Częstotliwość żądań.
  • Wydajność opróżniania pęcherza.
  • Ilość wypitej cieczy.

Prowadzenie dziennika jest szczególnie ważne podczas diagnozowania dzieci z zaburzeniami mowy. Na podstawie uzyskanych danych możliwe jest rozróżnienie możliwych dysfunkcji aktywności pęcherza moczowego. Kolejnym etapem diagnozy będzie prowadzenie badań laboratoryjnych krwi i moczu. Ogólny stan organizmu ocenia się na podstawie zawartości płytek krwi. Możliwe jest również wykluczenie chorób, których jednym z objawów jest niedokrwistość z niedoboru żelaza.

Aby zidentyfikować przyczynę dysfunkcji, konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki instrumentalnej:

  • Badanie ultrasonograficzne nerek z wprowadzeniem środka kontrastowego lub bez niego.
  • Diagnostyka radiologiczna moczowodów.
  • Badanie wewnętrznej powierzchni pęcherza metodą cytoskopii.
  • Badania urodynamiczne. Przeprowadzenie profilometrii umożliwia pomiar szybkości przepływu moczu przez cewkę moczową.
  • Rezonans magnetyczny narządów miednicy.

Brak wyników powyższych metod badania wymaga dokładniejszej diagnozy:

  • Ogólna tomografia komputerowa.
  • Rezonans magnetyczny całego organizmu.
  • Elektroencefalografia.
  • Radiografia kręgosłupa i czaszki.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu u mężczyzn z gruczolakiem prostaty różni się od innych patologii układu moczowego, a także nowotworów złośliwych.

Leczenie dysfunkcji neurogennych

Terapia PDMD opiera się na zintegrowanym podejściu. Po znalezieniu patologii, która spowodowała naruszenie oddawania moczu, stosuje się leczenie nielekowe, lekarskie i (lub) chirurgiczne.

Terapia bez leków

Ta metoda leczenia może być z powodzeniem połączona z innymi terapiami, aby przyspieszyć i skonsolidować wynik. Brak przeciwwskazań i skutków ubocznych pozwala na stosowanie terapii nielekowej nawet u bardzo małych dzieci. Główne sposoby na wyeliminowanie nietrzymania moczu to:

  • Leczenie terapii impulsowej za pomocą prądu elektrycznego o częstotliwości około 80 Hz.
  • Wykorzystanie sinusoidalnych symulowanych prądów.
  • Terapia z ciepłym przepływem powietrza.
  • Regularna terapia ruchowa z ćwiczeniami Kegla. Opiera się na treningu mięśni odpowiedzialnych za oddawanie moczu metodą napięcia i relaksu.
  • Zastosowanie tlenu cząsteczkowego pod wysokim ciśnieniem w specjalnych komorach hiperbarycznych.
  • Przeprowadzanie zabiegów fizjoterapii za pomocą elektroforezy za pomocą roztworów związków chemicznych.
  • Wykorzystanie ultradźwięków i lasera.

W leczeniu neurogennej dysfunkcji pęcherza u dzieci ważne jest dostosowanie ich codziennego schematu - aby łatwiej było kontrolować oddawanie moczu, a także ocenić jego jakość:

  • Regularnie chodzić na świeżym powietrzu.
  • Wyklucz aktywne gry przed snem.
  • Aby zapewnić dziecku pełny sen.

Jeśli przyczyną zaburzeń oddawania moczu jest sytuacja stresująca, konieczne jest uchronienie dziecka przed nią.

Leczenie PDMD

Nowotworowej dysfunkcji pęcherza prawie zawsze towarzyszą infekcje zapalne, więc nie będzie działać bez antybiotyków i środków przeciwdrobnoustrojowych. W przypadku braku alergii stosuje się cefalosporyny różnych generacji, leki skojarzone z kwasem klawulanowym (Amoxiclav, Augmentin), Metronidazol. Okazały się one w leczeniu nietrzymania moczu Amoksycyklina i klarytromycyna.
Aby naprawić wynik i zapobiec nawrotowi, stosuje się leki przeciwbakteryjne: Nolitsin, Normobakt, Norfloxacin.

Leki ziołowe są również stosowane:

Wraz z rozwojem dysbakteriozy mikroflorę jelitową przywraca się za pomocą kuracji Linex, Bifidumbacterin, Lactobacterin, Acipole. Aby wzmocnić organizm wymaga immunostymulantów, kompleksów witaminowych z mikroelementami. Witaminy z grupy B, witaminy K i kwasu askorbinowego są szczególnie ważne w przypadku zaburzeń oddawania moczu. Witaminy A i E przyczyniają się do odbudowy ścian naczyń krwionośnych, zapobiegają zmniejszeniu ich elastyczności. Przebieg leczenia wynosi 1-2 miesiące.

Powołanie lekkich środków uspokajających, przeciwdepresyjnych lub uspokajających. Dzieci są zazwyczaj zalecane:

  • Tenoten dla dzieci.
  • Kojące gromadzenie dzieci.
  • Syrop Novopassit.

W zależności od rodzaju schorzenia wykonuje się leczenie:

  • Leki antycholinergiczne.
  • Holinomimetyki.
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Dodatkowo przepisywane są prostaglandyny, preparaty z aminokwasami (glicyna), leki nootropowe (Pantogam).

Interwencja chirurgiczna

Operacje chirurgiczne wykonywane są tylko przy braku skuteczności terapii farmakologicznej. Jeśli przyczyną dysfunkcji neurogennej jest patologia, którą można wyeliminować tylko za pomocą chirurgów, taka terapia będzie pierwsza. I dopiero wtedy wykonywane jest leczenie nietrzymania moczu jako objawu choroby podstawowej.

Przy pomocy metod endoskopowych wykonywane są następujące operacje:

  • Kolagen wszczepiany jest w moczowody.
  • Resekcja szyi pęcherza.
  • Zwiększa objętość bańki, jeśli to konieczne.

Po leczeniu dzieci i dorośli muszą koniecznie być na bieżąco. Po przejściu w trymestrze wymagane jest przedłożenie biochemicznych testów krwi i moczu w celu monitorowania przebiegu powrotu do zdrowia. Jest to również konieczne do zapobiegania nawrotom.

Jeśli małe dziecko nie może kontrolować oddawania moczu po 4-5 latach, należy odwiedzić pediatrę, który napisze skierowanie do węższego specjalisty. Co do zasady, dysfunkcje neurogenne nie są leczone w sposób niezależny, lecz jedynie postępem. Po wykryciu choroby wymagane jest przebywanie w szpitalu w celu diagnozy i leczenia.

Obraz kliniczny i zasady leczenia pęcherza neurogennego u dzieci

W wieku trzech lat reżim dziecka na oddawanie moczu w ciągu dnia i nocy powinien być w pełni ukształtowany.

Jeśli on sporadycznie wystąpić mimowolne oddawanie moczu, i niezależnie od stopnia napełnienia pęcherza przed pójściem spać lub podczas snu, podczas czuwania, jest okazją do wizyty u lekarza.

Podobne objawy u dzieci mogą wskazywać na ciężką dolegliwość - neurogenną dysfunkcję pęcherza moczowego u dzieci, której leczenie jest żmudnym procesem. Przy tej patologii zaburza się działanie rezerwy i funkcji ewakuacji narządu, co może powodować rozwój zapalenia pęcherza, przewlekłą niewydolność nerek, wodonercze, odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Pęcherz neurogenny daje dziecku wiele problemów, ponieważ, oprócz cierpienia fizycznego, powoduje dyskomfort psychiczny i zakłócać normalne do przystosowania się do środowiska społecznego, zwłaszcza swoich rówieśników.

Przyczyny

Przy takiej patologii, jak neurogenna dysfunkcja pęcherza u dzieci, przyczyny jej występowania mają najczęściej charakter neurologiczny.

Wyróżniają się następujące przyczyny neurogennego pęcherza u dzieci:

  • organiczne uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego;
  • wrodzone wady rozwojowe;
  • rozwój guza i procesów zapalnych w kręgosłupie;
  • uraz porodowy i przepuklina rdzeniowa.

Przyczyną dolegliwości może być funkcjonalna słabość odruchu cewki moczowej.

Zmiany te wiążą się z niewydolnością podwzgórze-przysadka, późnym dojrzewaniem centrów miktionarnych i zaburzeniami czynności autonomicznego układu nerwowego. Rozwój choroby zależy od rodzaju, poziomu i stopnia uszkodzenia układu nerwowego.

Dziewczyny są bardziej podatne na dolegliwości. To zawdzięczają hormonowi estrogen, który znacznie zwiększa wrażliwość receptorów wypieracza.

Klasyfikacja

Choroba jest klasyfikowana według różnych objawów. Zgodnie z odruchowymi zmianami w ciele rozróżnij:

  1. hiperrefleksyjny, w którym spastyczny stan wypieracza występuje podczas fazy gromadzenia moczu. Zaburzenie hiperrefleksyjne najczęściej wiąże się z pokonaniem zakończeń nerwowych w ludzkim mózgu. Ten typ zaburzenia charakteryzuje się niezdolnością do wytrzymania oddawania moczu. Mocz nie ma czasu na gromadzenie się w ciele, z małym wypełnieniem, istnieje potrzeba opróżnienia go;
  2. normoreflectory;
  3. hyporefleksyjny, charakteryzuje się niedociśnieniem wypieracza podczas wydzielania płynu. Taki stan jest spowodowany nieprawidłowym działaniem układu nerwowego kości krzyżowej. Mięśnie ciała są osłabione, nie mogą się opróżnić. Ściany stopniowo się rozciągają i powiększają. Zaburzenie to nie powoduje bólu, ale pomaga rozluźnić mięśnie zwieracza, co powoduje nietrzymanie moczu. Mocz, wznoszący się na moczowodach miednicy, powoduje w nich ogniska zapalne.

W zależności od stopnia adaptacji ciała do wypełnienia moczu choroba dzieli się na:

  1. w lekkiej formie. Charakterystyczne dla częstego oddawania moczu w ciągu dnia, moczenia, nietrzymania moczu spowodowane przez stresującą sytuację;
  2. w średnio ciężkiej postaci. Istnieje syndrom leniwego pęcherza i niestabilnego pęcherza;
  3. w ciężkiej postaci. W ciele występują poważne naruszenia: zespół wypieracza-zwieracza, zespół moczowo-płciowy.
Nadaktywny pęcherz może powodować ciężkie zapalenie pęcherza moczowego, w którym organizm jest pomarszczony.

Objawy

Neurogenny pęcherz u dzieci powoduje objawy, takie jak różne naruszenia aktu oddawania moczu, których nasilenie i częstotliwość zależy od stopnia uszkodzenia układu nerwowego.

Objawy nadpobudliwości, dominujące u dzieci, to częste oddawanie moczu w małych porcjach, nietrzymanie moczu i moczenie.

Starsze dziecko często odwiedza toaletę w nocy, odczuwając dyskomfort podczas opróżniania narządu. Hypoaktywna forma zaburzenia charakteryzuje się brakiem pragnienia opróżnienia narządu, a po akcie oddawania moczu nie ma uczucia wyzwolenia z płynu.

Często występują bóle w kanale moczowym, a procesy zapalne w pęcherzu moczowym powodują zapalenie pęcherza. Również przy gromadzeniu moczu z powodu niskiej aktywności ciała tworzą się w nim złogi.

Nietrzymanie moczu u dziewcząt w okresie dojrzewania występuje z dużym wysiłkiem fizycznym i przejawia się w emisji małych porcji moczu. W przypadku leniwego pęcherza moczowego rzadko dochodzi do oddawania moczu, na przemian z nietrzymaniem moczu, a także towarzyszą mu zaparcia i infekcje.

Neurogenne niedociśnienie narządu prowadzi do upośledzenia przepływu krwi w nerkach, bliznowacenia miąższu nerek i skurczu nerek, stwardnienia z nerek.

Diagnostyka

Wstępne rozpoznanie choroby obejmuje zbieranie informacji o chorobie. Lekarz zbiera informacje o obecności takich chorób w rodzinie, o urazach i patologiach układu nerwowego.

Dalsze wyjaśnienie przyczyn choroby wymaga kompleksowego badania z obowiązkowym poradnictwem od pediatry, urologa, nefrologa, neurologa dziecięcego i psychologa.

Aby zidentyfikować możliwe zaburzenia czynności nerek, dzieciom przepisuje się biochemiczne badanie krwi, badanie Zimnitsky'ego, badanie moczu na Nechiporenko i bakteriologiczne badanie moczu.

Urolog z neurogennym pęcherzem wyznacza dziecko:

  • USG nerek i pęcherza moczowego, przy którym określa się poziom moczu w stanie spoczynku;
  • cystografia mikcji;
  • przegląd i wydalanie moczu;
  • tomografia komputerowa i MRI nerki;
  • badanie endoskopowe;
  • scyntygrafia.

Ważnym punktem w diagnozie jest gromadzenie danych na temat ilości płynu i wydalanego moczu.

Aby potwierdzić lub wykluczyć patologię z OUN, dziecku przepisuje się badanie EEG i Echo-EG, a także radiografię, badanie mózgu.

Leczenie

W przypadku takiej choroby, jak neurogenny pęcherz u dzieci, leczenie zależy od ciężkości przebiegu choroby i występowania towarzyszących dolegliwości.

Składa się z terapii lekowej i nielekowej, a jeśli to konieczne, interwencja chirurgiczna jest połączona.

Sukces leczenia zależy od przestrzegania reżimu dnia, w tym snu i spacerów w ciągu dnia. Ważne jest, aby chronić dziecko przed sytuacjami psychotraumatycznymi. Lekarz może przepisać dziecku kurację leczniczą.

Fizjoterapia obejmuje elektroforezę, magnetoterapię, elektrostymulację ciała. W przypadku niedociśnienia dziecko siłą zasadza się na doniczce co trzy godziny lub umieszcza się cewnik.

Dzieci z niedociśnieniem pęcherza moczowego są przepisywane:

  • leki uroseptyczne w małych dawkach;
  • nitrofurany;
  • nitroksolinę;
  • immunoterapia;
  • preparaty ziołowe.

Endoskopowa interwencja chirurgiczna obejmuje:

  • resekcja szyi pęcherza moczowego;
  • wszczepienie kolagenu do ujścia moczowodu.

Zgodnie ze wskazaniami objętość narządu zwiększa się za pomocą cystoplastyki. Metody psychoterapeutyczne pomogą zidentyfikować psychologiczną przyczynę początku choroby.

Środki homeopatyczne mogą jedynie pomóc w łagodnych postaciach upośledzenia.

Apteka ludowa poleca warzenia liści żurawiny, które mają działanie moczopędne i antyseptyczne.

Ta właściwość rośliny jest używana przy niskiej aktywności narządów.

Enurezę leczy się szałwią i bulionem z owoców róży. Jest to przydatne w przypadku dolegliwości do picia soku z marchwi dla dzieci.

Prognozy i zapobieganie

Bez powikłań, nadaktywność wypieracza jest leczona. Jeśli organizm stale gromadzi mocz, wzrasta ryzyko infekcji dróg moczowych i czynnościowych zaburzeń czynności nerek.

Zapobieganie powikłaniom to wczesne wykrywanie i szybkie leczenie dysfunkcji narządów, a także chorób związanych z uszkodzeniem mózgu. Zespół pęcherza neurogennego dotyka 10% dzieci.

Nietrzymanie moczu przy złym traktowaniu może prowadzić do poważnych powikłań: zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek, niewydolność nerek.

Powiązane filmy wideo

A co mówi Komarowski o neurogennym pęcherzu u dzieci? Obejrzyj wideo:

Neurogenny pęcherz u dzieci jest zaburzeniem związanym z niewłaściwym napełnianiem i opróżnianiem narządu z powodu zaburzeń mechanizmów regulacji nerwowej. Występuje choroba z niekontrolowanymi, częstymi lub rzadkimi aktami oddawania moczu, nietrzymaniem moczu lub zatrzymaniem moczu, zakażeniem dróg moczowych. W celu postawienia diagnozy lekarz przepisze badania laboratoryjne, ultrasonograficzne, radiograficzne, endoskopowe i urodynamiczne.

Leczenie dolegliwości u dzieci wymaga kompleksowego podejścia, w tym terapii medycznej, fizjoterapii, fizykoterapii i ciężkich postaci dolegliwości - interwencji chirurgicznej. Przy odpowiednio dobranym leczeniu rokowanie choroby jest bardzo korzystne. I pamiętajcie, w kwestii leczenia neurogennego pęcherza u dzieci, forum i porady sąsiadów - nie jesteście pomocnikami.

Neurogenny pęcherz u dzieci

Określenie „neuropatyczny (lub neurogenne) pęcherz” obejmuje wiele chorób napełniania i / lub opróżniania pęcherza moczowego, zaburzenia wynikające z mechanizmów regulacji układu nerwowego. Jest to bardzo powszechna patologia: 10 dzieci na 100 cierpi z tego powodu. I chociaż większość pęcherza neurogennego nie jest zagrożeniem dla życia dziecka, jakość życia jest znacznie zmniejszona: spontaniczne oddawanie moczu powodując dyskomfort powodują kompleksy i trudności w komunikowaniu się z rówieśnikami. Ponadto mogą pojawić się komplikacje, które będą bardzo trudne do wyeliminowania.

W konsekwencji neurogenny pęcherz nie jest chorobą, która "znika" z czasem; wymaga wczesnego kompleksowego leczenia. O tym, dlaczego i jak przejawia się ta patologia, a także zasady jej diagnozy i leczenia, porozmawiamy o tym w naszym artykule. Zacznijmy...

Podstawy anatomii i fizjologii

Pęcherz jest pustym organem w kształcie gruszki umieszczonym w małej misce z podstawą do góry. W rzeczywistości odgrywa rolę rezerwuaru dla moczu. Ma szerokie ciało i wąską szyję. W ciele wpadają w dwoje - lewy i prawy - moczowód, a szyjka macicy przechodzi do cewki moczowej. Ściana mięśni gładkich pęcherza, która zapewnia jej skurcz, nazywa się "wypieraczką", a miazga mięśniowa, umieszczona w szyi, nazywana jest zwieraczem.

Mocz tworzy się w nerkach, następnie wchodzi do pęcherza moczowego przez moczowody, gdzie się gromadzi, a gdy ilość staje się wystarczająco duża, następuje akt oddawania moczu. Rozważmy bardziej szczegółowo fazy akumulacji i opróżniania pęcherza.

Faza akumulacji

Wypieracz jest bardzo elastyczny i podczas akumulacji moczu jest zrelaksowany - jest w stanie pasywnym. Zwieracz przeciwnie, jest mocno ściśnięty - tworzy wysoką opór cewki moczowej, który blokuje wypływ moczu z pęcherza. Oporność na cewki moczowej, oprócz aparatu zwieracza, zapewniają mięśnie małej miednicy, tzw. Przepona miednicy.

W mięśniach szyi pęcherza znajdują się α-adrenoreceptory, które w interakcji z noradrenaliną hormonu powodują zmniejszenie mięśni zwieracza.

Na powierzchni mięśnia gładkiego pęcherza umieszczone receptory beta-adrenergiczne, oddziaływanie noradrenaliny wypieracza, która zwalnia umożliwiający gromadzenia moczu w pęcherzu moczowym.

Faza opróżniania

Gdy pęcherz jest pełny, osoba wyczuwa to i silnym wysiłkiem zmniejsza wypieracz, któremu towarzyszy rozluźnienie zwieracza i opróżnianie pęcherza.

Noworodki i dzieci w pierwszym roku życia nie mogą kontrolować oddawania moczu: są one wykonywane mimowolnie. Wynika to z faktu, że w młodym wieku odruch łuk jest zamknięty tylko na poziomie rdzenia kręgowego i śródmózgowia i korowych i podkorowych kontrola oddawania moczu nieobecny. Dziecko dorasta, jego zwiększenie pojemności pęcherza, stopniowo nabyte kontrolę zwieracza, nietrzymanie odruch jest hamowany, z udziałem ośrodków korowych i podkorowych, częste oddawanie moczu spowalnia. Pełna kontrola korowa nad aktem oddawania moczu osiąga 2,5-3 lata, ale już od półtora roku czuje wypełnienie pęcherza i zaczyna pytać o doniczkę.

Objawy neurogennego pęcherza przejawiają się, gdy kontrola oddawania moczu już się formuje - zwykle zaczyna się w wieku trzech lat.

Przyczyny neurogennego pęcherza

Patologia ta powstaje w wyniku naruszenia nerwowej regulacji oddawania moczu na jednym lub kilku poziomach: obwodowym, rdzeniowym, korowym. W wyniku tych zaburzeń zmienia się stosunek i stopień aktywności wypieracza i zewnętrznego zwieracza pęcherza, pacjent ma pewne dolegliwości.

Następujące choroby mogą powodować rozwój neurogennego pęcherza u dzieci:

  • wrodzone wady ośrodkowego układu nerwowego;
  • uraz układu nerwowego, w tym uraz porodowy;
  • złośliwy i łagodny nowotwór kręgosłupa;
  • przepuklina rdzeniowa;
  • dziecięce porażenie mózgowe;
  • zapalenie mózgu;
  • zapalenie nerwów;
  • niedorozwój sacrum i kości ogonowej;
  • dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego;
  • osłabienie odruchu, kontrolowanie oddawania moczu;
  • niewydolność podwzgórzowo-przysadkowa.

Udowodniono, że żeńskie hormony płciowe - estrogeny - zwiększają wrażliwość receptorów mięśni gładkich pęcherza moczowego. Dlatego diagnoza "pęcherza neurogennego" jest częściej prezentowana niż dziewczynki, a nie chłopców.

Klasyfikacja

Pod względem ciężkości neurogenne dysfunkcje pęcherza dzieli się na 3 typy:

  • płuca (zespół częstego oddawania moczu w ciągu dnia, wysiłkowe nietrzymanie moczu, moczenie nocne);
  • o umiarkowanym nasileniu (leniwy zespół pęcherza moczowego, nadreaktywny pęcherz);
  • Ciężki (syndrom Ochoa i Hinman).

W zależności od charakteru zmiany odruchu pęcherzyka, wyróżnia się:

  • giporeflektorny pęcherz (zaburzenie występuje, gdy lokalizacja zaburzeń neurologicznych w tym regionie krzyżowej zaburzenie istota polega na tym, że w fazie napełniania jest wydłużona i fazę opróżniania nie występuje pęcherzyk zwiększa w dużym rozmiarze, mocz jest opóźniony, bańka może gromadzić się do 1,5 litra moczu, często mocz w pęcherzu zostaje zainfekowany lub na moczowcach unosi się do nerek, wywołując w nich rozwój procesu zapalnego);
  • giperreflektorny pęcherz (występuje, gdy lokalizacja patologicznego procesu w ośrodkowym układzie nerwowym, mocz nie gromadzi się w pęcherzu i uzyskanie do niego natychmiast uwalniane - oddawanie moczu występuje często, a część moczu uwalniane z bardzo małe);
  • pęcherzyk moczowy pęcherza moczowego (świadome oddawanie moczu jest niemożliwe, mocz gromadzi się w pęcherzu do maksymalnego możliwego wieku, po którym następuje spontaniczne oddawanie moczu).

Objawy

Objawami neurogennego pęcherza moczowego u dzieci są wszystkie rodzaje zaburzeń oddawania moczu, których nasilenie zależy od ciężkości choroby, przed którą powstały.

Manifestacje hiperaktywnego (nadciśnieniowego) pęcherza moczowego są następujące:

  • częste (8 razy dziennie lub więcej) oddawanie moczu;
  • imperatyw (nagła, nagląca) skłonność do oddawania moczu, zmuszająca dziecko do pilnego poprowadzenia do toalety;
  • mała objętość wydalanego moczu;
  • nocne i / lub dzienne nietrzymanie moczu;
  • nagromadzenie wystarczającej ilości moczu w pęcherzu w tej postaci jest niemożliwe.

Objawy hipotonicznego (hyporefleksywnego) pęcherza moczowego są następujące:

  • wyjątkowo rzadkie (1-3 razy dziennie) oddawanie moczu;
  • duża (do jednego i pół litra) objętość wydalanego moczu;
  • obfite oddawanie moczu;
  • uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza (na podstawie badania stwierdzono, że pozostało do 400 ml moczu pozostałego po opróżnieniu).

Syndrom częstego oddawania moczu w ciągu dnia. Manifestacje to:

  • nagła potrzeba oddawania moczu co 15-20 minut;
  • akt opróżniania pęcherza bezbolesny;
  • objawy trwają od dwóch dni do dwóch miesięcy i cofają się.

Leniwy pęcherz charakteryzuje się rzadkim oddawaniem moczu z nietrzymaniem moczu, infekcjami dróg moczowych i zaparciami.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu jest typowe dla nastoletnich dziewcząt. Przy tej formie zaburzenia podczas ćwiczeń zauważają spontaniczne wydalanie małych porcji moczu.

Nietrzymanie moczu ze śmiechu jest również powszechne wśród dziewcząt w okresie dojrzewania. Podczas intensywnego śmiechu odnotowuje się mimowolne oddawanie moczu od małych porcji do całkowitego opróżnienia pęcherza.

W pęcherzu neurogennym posturalnym mimowolne oddawanie moczu występuje w ciągu dnia po przeniesieniu się ciała do pozycji pionowej z pozycji poziomej. Oddawanie moczu w nocy nie jest zakłócane.

Nocne moczenie. Występuje częściej u chłopców. Charakteryzuje się spontanicznym oddawaniem moczu podczas snu.

Dla zespołu Hinmana są charakterystyczne:

  • nietrzymanie moczu w dzień iw nocy;
  • nawracające infekcje dróg moczowych;
  • przewlekłe zaparcia;
  • spontaniczna defekacja;
  • brak patologii neurologicznej i nieprawidłowości dróg moczowych na dowolnym poziomie;
  • w stanie psychicznym - brak indywidualności.
  • charakteryzuje się dziedziczną predyspozycją;
  • rozwija się częściej u chłopców w wieku od 3 miesięcy do 16 lat;
  • objawia się spontanicznym oddawaniem moczu w ciągu dnia i / lub nocy, przewlekłym zaparciem, infekcjami dróg moczowych;
  • prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań jest wysokie - objawowe nadciśnienie tętnicze i przewlekła choroba nerek.

Naruszenie unerwienia pęcherza moczowego, bez względu na poziom to nie było, prowadzi do istotnych naruszeń jego mocy, co tłumaczy częste śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego, rozwój na tle pęcherza neurogennego. Wynikiem tego zapalenia pęcherza jest wymiana zapalnej tkanki łącznej (lub stwardniałego) i marszczenie pęcherza moczowego. Powikłaniami opisywanego przez nas zaburzenia są: przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, wodonercze, stwardnienie nerki i przewlekła choroba nerek.

Rozpoznanie neurogennego pęcherza

Dziecko z podejrzeniem niepełnosprawności podlega kompleksowemu badaniu.

Na podstawie skarg dziecka i / lub rodziców, historii choroby i życia, obiektywnej diagnozy, lekarz podejrzewa chorobę. Potwierdź to, na podstawie wyników laboratoryjnych i instrumentalnych metod badawczych. Pacjentom z podejrzeniem pęcherza neurogennego można przypisać następujące metody diagnostyczne:

  • ogólne badanie krwi;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • ogólna analiza moczu;
  • test moczu na obecność bakterii;
  • badanie moczu w Zimnitskii;
  • analiza moczu przez Nechiporenko;
  • Ultrasonografia nerek i pęcherza moczowego z określeniem objętości moczu w moczu;
  • Fikcyjna i konwencjonalna cewka mocznicowa;
  • urografia (przegląd i wydalanie);
  • wstępna pirelografia;
  • przegląd radiografii jamy brzusznej;
  • rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa;
  • cysto- i ureteroskopia;
  • scyntygrafia nerek;
  • urofluometria;
  • wsteczna cystometria;
  • sfinkterometria;
  • profilometria cewki moczowej;
  • elektromiografia;
  • konsultacje neurologa, psychologa, urologa, nefrologa.

Ponadto należy śledzić liczbę i objętość moczu na dobę, rejestrując ich czas. Należy pamiętać, że reżim picia i temperatura w tym badaniu powinny być wygodne.

Jeśli podejrzewa się podejrzenie patologii narządów ośrodkowego układu nerwowego, pacjentowi można przypisać:

  • elektroencefalografia;
  • echoencefalografia;
  • radiografia czaszki;
  • radiografia kręgosłupa;
  • CT lub MRI mózgu lub rdzenia kręgowego.

Leczenie

Metody leczenia neurogennego pęcherza dzieli się na:

  • niefarmakologiczny;
  • lekarski;
  • chirurgiczne.

Przyjrzyjmy się każdemu z tych wskazówek bardziej szczegółowo.

Terapie nielekowe

Ten rodzaj terapii charakteryzuje się minimalnymi skutkami ubocznymi i możliwością łączenia jej z innymi metodami leczenia.

Główne kierunki nielekowego leczenia to:

  • reżim ochronny z pełnym snem i dodatkowym dziennym (przez 60-120 minut), brak aktywnych zabaw przed snem i eliminacja czynników, które ranią psychikę dziecka;
  • chodzić na świeżym powietrzu;
  • zgodność z pacjentami z wcześniej ustalonym trybem oddawania moczu; stopniowy wzrost odstępu między nimi;
  • regularne korzystanie z kompleksu ćwiczeń Kegel (w celu wzmocnienia mięśni miednicy);
  • fizjoterapia (ekspozycja laserem, natlenianie hiperbaryczne, elektroforeza leków, terapia diadynamiczna, terapia amplipulizująca, obróbka cieplna, ultradźwięki, elektrostymulacja pęcherza moczowego);
  • psychoterapia.

Leki

W zależności od rodzaju neurogennego zaburzenia oddawania moczu można użyć kombinacji następujących leków, aby je skorygować:

  • środki antycholinergiczne (atropina, oksybutynina, ubretid, detrusitol, propiverin);
  • cholinomimetyki (acetylidyna, distigmine bromide, galantamine);
  • inhibitory syntezy prostaglandyn (indometacyna, flurbiprofen);
  • tricykliczne leki przeciwdepresyjne (melipramina);
  • nootropics (pikamilon, pantogam);
  • aminokwasy (glicyna, kwas glutaminowy);
  • antagoniści wapnia (nifedypina);
  • fitopreparaty (preparaty z korzenia piwonii, waleriany, motherwort);
  • desmopresyna;
  • witaminy z grupy B, PP, A, E w postaci tabletek lub zastrzyków;
  • adaptogeny (ekstrakt z żeń-szenia, eleutherococcus, winorośl magnolii);
  • korektory odporności (lewamizol).

Powyższe leki, z reguły, przepisują kursy na 1-1,5 miesiąca po 1-1,5 miesiącach. Jeżeli pacjentowi pokazuje się dużą liczbę narkotyków, ich jednoczesny odbiór jest niepożądany - należy je konsekwentnie przypisywać.

Aby zmniejszyć ton ściany pęcherza, można wstrzyknąć toksynę botulinową, kapsaicynę i żywicę w jej ścianę.

W przypadku dużej objętości resztkowego moczu z hipotonicznym pęcherzem moczowym, pacjent jest czasami cewnikowany.

Jako środki do leczenia zakażeń dróg moczowych są stosowane antybiotyki o szerokim spektrum działania (na przykład typu cefalosporyny) uroseptiki (furagin, kwas nalidyksowy), kompleks (kanefron leki ziołowe, trinefron). Aby zapobiec nawrotom infekcji, po łagodzeniu ostrych objawów zaleca się leczenie podtrzymujące tymi samymi lekami w małych dawkach przez 30-45 dni.

Leczenie chirurgiczne

Ten obszar neurogennej terapii pęcherza stosuje się w przypadkach, gdy metody zachowawcze są nieskuteczne lub z istniejącymi przyczynami organicznymi, które spowodowały zaburzenia oddawania moczu.

Z reguły interwencje chirurgiczne są wykonywane przy użyciu technik endoskopowych i wykonywane są w następującej objętości:

  • implantacja kolagenu w jamie moczowodu;
  • przezcewkowa resekcja szyi pęcherza moczowego;
  • Operacja na zwojach uczestniczących w regulacji aktu oddawania moczu.

Ponadto można wykonać operację zwiększania objętości pęcherza moczowego.

Prognozy i zapobieganie

Prognozy są korzystne dzięki szybkiemu rozpoznaniu i odpowiedniemu leczeniu zaburzeń układu moczowego.

Miarą pierwotnej prewencji neurogennego pęcherza jest zapobieganie rozwojowi chorób, przeciwko którym rozwijają się zaburzenia układu moczowego. Aby zapobiec rozwojowi powikłań, konieczne jest natychmiastowe rozpoczęcie kompleksowego leczenia neurogennego pęcherza u dzieci.

Dzieci z tym rozpoznaniem powinny być w aptece z kontrolnym mocz 1 raz w ciągu 3 miesięcy, oraz choroby współistniejące testów trybie kontroli pęcherza, posiadających USG dróg oddechowych 1 raz w roku.

NA Ermakova, urolog, mówi o tym, czym neurogenny pęcherz jest: